Gebeurtenissen…

Eind juni plaatsten we onze laatste posting op dit blog. Veel te lang geleden, want inmiddels is er weer veel gebeurd. Han was net klaar met het meest noodzakelijke tegelwerk in de keuken, zodat de artisans (werklieden) van de keukenleverancier maten konden opnemen om de keuken te plaatsen. Maar daarover straks meer. Daarna was hij begonnen met het betegelen van een van de nieuwe badkamers op de eerste verdieping van “Le Creuset”, onze chambres d’hôtes, toen onze timmerman, Cees, de nieuwe luiken kwam afleveren, op maat maken en afhangen. Het tegelwerk moest maar even wachten, want schilderen van de luiken was onze prioriteit voor de winter.

Met de verfspuit zou dit een fluitje van een cent zijn, dachten we, maar Han moest zichzelf eerst leren omgaan met een verfspuit. Eerst was de verf te dik, wat veel druipers gaf, later te dun, met als gevolg nog grotere druipers. We hebben gekozen voor hardhouten luiken van het type wat hier Persiènne wordt genoemd. Persiènne wil zeggen dat in het luik schuine open lamellen zijn geplaatst die licht en lucht doorlaten als het luik gesloten is. Hier ging het om zeven ramen met twee luiken per raam die alle aan twee kanten vier keer in de verf moesten. Uiteindelijk, met de spuit in de ene hand en een kwast in de andere (om de druipers weg te strijken), is het ons gelukt en zijn we bijzonder tevreden met het resultaat. Gelukkig zijn we niet de enigen die het mooi vinden. Automobilisten, fietsers en wandelaars (soms wildvreemden voor ons) stoppen, kijken en complimenteren ons met het resultaat. Prachtig!

Dat stoppen, kijken en zelfs foto’s maken gold ook voor ons moestuintje. Niet dat het zo’n bijzonder moestuintje is, maar er groeide wel een heel uitbundige pompoenplant. Spontaan opgekomen op de composthoop en later uitgezet in de moestuin, groeide deze tegen de klippen op met uitlopers van wel vijftien meter, waaraan tien enorme pompoenen. De uiteindelijke opbrengst was meer dan tachtig kilo!

Dat was voor ons een mooie gelegenheid om een feestje te organiseren voor vrienden, buren en bekenden. Het is hier namelijk gebruikelijk dat je met anderen deelt waar je zelf veel van hebt. We noemden het een apérotimarron, een nieuw door Han verzonnen Frans woord. Apéro is de Franse afkorting voor apéritief, zeg maar een drankje voor de maaltijd en potimarron betekent pompoen. De eetkamer van de Creuset leek ons de beste plek voor ontvangst van de circa twintig gasten. Buiten eten was op 31 oktober (Halloween) geen optie meer. Tot nu toe gebruikten we de eetkamer als opslag van bouwmaterialen en als werkplaats. Het was er dan ook erg vies en stoffig. Vier dagen waren we druk met opruimen, uitmesten en schoonmaken. Bovendien was het er koud. Twee dagen en zes kruiwagens hout hadden we nodig om de temperatuur van acht naar achtien graden te krijgen met de cantou (grote open haard), de houtkachel en een elektrische kachel. Daarnaast was Mirjam druk met de bereiding van zo’n twintig liter pompoensoep en vier appeltaarten. Dit alles was niet voor niets: het feestje was bijzonder geslaagd en vooral heel gezellig.

 

We beloofden terug te komen op de keuken. De leverancier, waarvan we een offerte hadden met twintig procent korting, liet weten geen keukens meer te plaatsen. Bovendien was de offerte –en ook de korting- verlopen. Merde, wat nu? Cees bood aan om te helpen met het plaatsen van de keuken als wij die, nu zonder korting, zouden kopen. Mooi aanbod, maar tegelijkertijd zou dit, alles bij elkaar, stevig boven ons budget uitkomen. De redding in deze heikele situatie kwam alweer van onze loodgieter, Dominique. Hij bracht ons in contact met een cuisinist, een keukenbouwer. Deze vakman gaat voor ons een keuken op maat bouwen, geheel volgens onze wensen. Ruimteverlies, wat altijd optreedt bij gebruik van standaard keukenunits hebben we nu niet meer. Bovendien raadde hij ons af om hardglazen aanrechtbladen te kopen; die gaan in de loop der tijd altijd schuren en krassen en worden lelijk. De beste optie was volgens hem graniet, dat zou tot in lengte van jaren mooi blijven. Hij bracht ons in contact met een steenhouwer. We hebben daar het graniet voor onze aanrechtbladen uitgezocht en een prijsopgave gevraagd. Uiteindelijk zijn we met deze veel mooiere en kwalitatief veel betere keuken goedkoper uit dan de aanbieding met twintig procent korting van de bouwmarkt!

De tunnel, tussen onze kelder en de kerk lekt regenwater. Dat was ons bekend, maar eind september begon het, na langdurige droogte, stevig te regenen. Van bovenuit de dichtgemetselde tunnel stroomde het regenwater onze kelder in. Het ging zo snel dat onze  nieuwe boilers net één centimeter boven de waterplas op de keldervloer stonden… Schrikken! Een heel etmaal lang moesten we elk anderhalf uur hozen, het water wegscheppen en in emmers op straat lozen. Zo kon dat echt niet! De voltallige gemeentelijke commissie openbare werken kwam, na onze noodkreet, snel op bezoek, opende putten in het wegdek, lag op de knieën om te kijken, inspecteerde onze kelder en kwam tot de conclusie dat onze lekkage kwam uit de verdeelputten van ‘France Telecom’. En daar kon je maar beter vanaf blijven, ook als gemeente! Men gaf ons het advies om, op het diepste punt van de kelder, een put te hakken, daar het lekwater in te laten stromen en vervolgens met een dompelpomp af te voeren.

Enfin, na een weekje hakken in de granieten keldervloer was er een putje van vijftig x vijftig x vijftig centimeter en werd de dompelpomp geplaatst en afgesteld. Zelfs bij heftige regen kunnen we nu weer gewoon doorslapen, in plaats van er elk anderhalf uur uit te moeten om te hozen!

A bientôt!